به آن زیبایی می اندیشم ،
که زمان را به فراسو برد.
به دنیایی که هیچ چیز دیگری را نمی شناسد،
جایی که همه چیز پاک است و ناب و نیکو،
و انسانها آرزومند آن که یار یکدگر باشند.
جایی که کشف،خود راه و رسم زندگی است ،
و هراسی از شکست در دل ها نیست .
جایی که خدا در وجود یکایک ما حضور دارد ،
و برای همه حقیقت او آشکار است .
به زمانی می اندیشم رها از رنج ،
و جایی که ناامیدی در آن راه ندارد.
جایی که عشق معنایی پیوسته یافته است ،
تا انسانها را تا ابد به هم پیوند دهد.
به آن می اندیشم که تمام این ها روزی حقیقت یابند ،
و نیایشم این است که در همه ی اینها با تو سهیم شوم.
صحرانورد-8 تیرماه 89
وضعيت آنلاين ها :
اعضاي آنلاين:
